POSTĘPOWANIE

POSTĘPOWANIE

Ogół czynności zmierzających do ustalenia zobowiązania podatkowego; Jest Jedną z odmian postępowania administracyj­nego.Wstępnym etapem p.p. Jest ustalenie obowiązku podatkowego, tzn. stwierdze­nie istnienia przedmiotu opodatkowania np. faktu osiągania przez daną jedno­stkę dochodu, przychodu, posiadania nieruchomości, gospodarstwa rolnego lub innych okoliczności, które w myśl obo­wiązującego prawa podatkowego rodzą obowiązek płacenia podatku oraz osoby obowiązanej do uiszczenia podatku po­datnika. Zgłoszenie obowiązku podatko­wego powinno być dokonane przez sa­mego podatnika. Informacje dotyczące obowiązku podatkowego mogą być także zbierane przez organa finansowe lub do­starczane przez osoby trzecie. Niezgłoszenie obowiązku podatkowego podlega karom przewidzianym w ustawie karnej skarbowej. W p.p. udział biorą z jed­nej strony organa finansowe przede wszystkim wydziały finansowe prezy­diów rad narodowych, z drugiej — po­datnicy, płatnicy i ew. Inne osoby. Orga­na finansowe działają zgodnie z ich wła­ściwością rzeczową i miejscową. Podat­nicy, płatnicy i ew. inne osoby, które żądają czynności organu finansowego, określani są jako strony w p.p. W toku p.p. strony mogą wnosić poda­nia do organu finansowego pisemnie lub ustnie do protokołu. Organa finansowe w miarę potrzeby sporządzają protokoły, a w określonych prawem przypadkach muszą je sporządzić np. protokół o prze­słuchaniu stron, o kontroli. Organ finansowy ma prawo wzywać strony lub osoby trzecie do złożenia ustnie lub pi­semnie wyjaśnień w związku z prowa­dzonym p.p.W p.p. występują liczne rodzaje dowo­dów: księgi handlowe, podatkowe i ra­chunkowe, dokumenty, świadkowie i biegli, oględziny, kontrole i lustracje oraz materiały informacyjne. Wiarygod­ność i moc dowodów jest oceniana przez organ finansowy wg przekonania, po wszechstronnym rozważeniu zbadaniu zebranego materiału dowodowego. Na podstawie całości zebranego materia­łu dowodowego i po ocenieniu jego mo­cy dowodowej organ finansowy ustala, zgodnie z przepisami prawa podatkowe­go, wysokość zobowiązania podatkowego i o decyzji zawiadamia podatnika za po­mocą nakazu płatniczego. W celu orze­kania w sprawach podatku obrotowego i dochodowego od jednostek gospodarki nieuspołecznionej zwłaszcza do ustale­nia wielkości podstawy wymiaru tych podatków zostały powołane komisje po­datkowe pierwszej instancji i odwo­ławcza. Na podstawie ich orzeczeń organa finansowe ustalają wysokość zobowiązań podatkowych. Od decyzji organu finansowego służy odwołanie jeżeli jest to decyzja główna, tj. osta­tecznie kończąca sprawę w danej in­stancji lub zażalenie Jeżeli Jest to de­cyzja incydentalna. Zażalenie można wnieść tylko łącznie z odwołaniem. Wnie­sienie odwołania nie wstrzymuje wyko­nania decyzji.P.p. dopuszcza w przypadkach ściśle pra­wem określonych wznowienie postępo­wania, tzn. ponowne rozpatrzenie spra­wy Już zakończonej decyzją ostateczną np. gdy wyjdą na Jaw nowe, istotne okoliczności faktyczne lub gdy okaże się, że wydana uprzednio decyzja opar­ta była na fałszywych dowodach, a tak­że uchylenie lub zmianę decyzji z urzę­du, Jeżeli strony lub inne osoby nie nabyły z tej decyzji żadnych praw.PRZERZUCANIE, polegana tym, że podatnik dłużnik podatko­wy wyznaczony aktem ustawodawczym do zapłaty podatku przesuwa gospo­darczo dotykający go ciężar opodatko­wania na inny podmiot gospodarujący. Już merkantyliści merkantylizm i fi-zjokracł fizjokratyzm poświęcali wie­le uwagi temu zagadnieniu, a od czasów klasycznej ekonomii politycznej stano­wi ono nierozłączną część składową eko­nomii burżuazyjnej i burżuazyjnej nauki o finansach. P.p. należy do ekonomicz­nych skutków podatku łącznie z innymi, Jak unikanie, pochłanianie czy umorze­nie amortyzacja podatku. Burżuazyjr.a nauka o p.p. odróżnia proces p.p. jako proces gospodarczy, odbywający się za pomocą zmiany cen, od wyniku tego pro­cesu, tj. od faktycznego ostatecznego przerzucenia. P.p. powoduje zarówno skutki mikroekonomiczne, jak makro­ekonomiczne makroekonomiczne i mi­kroekonomiczne wielkości, przede wszy­stkim w zakresie podziału ostatecznego podziału dochodu narodowego. Empi­ryczne badania p.p. w kapitalizmie są na ogół niewystarczające do uogólnień na­ukowych, wobec czego burżuazyjna na­uka o p.p. ogranicza się do stawiania pewnych prognoz.Tradycyjna burżuazyjna nauka o p.p., podkreślając przerzucanie w przód przez podwyższanie ceny o kwotę podatku oraz przerzucanie wstecz czy odrzucanie po­datku za pomocą obniżania przez podat­nika płaconych przez niego zarobków za pracę czy cen płaconych dostawcom, wiązała p.p. głównie z teorią cen, zwłaszcza z równowagą cen w warun­kach wolnej konkurencji. Współczesne, burżuazyjne teorie p-p., opierając się także na wynikach badań ekonometrycz-nych lub stosując metody matematycz­ne do zagadnień ostatecznego rozkładu ciężaru opodatkowania, biorą pod uwa­gę cały obieg gospodarczy i na tym tle rozszerzają zakres oddziaływania gospodarczego p.p. przez uwzględnienie np. znaczenia obciążenia podatkowego dla polityki monetarnej lub wpływu wy­datków państwowych także na zbroje­nia dla polityki podatkowej. Wbrew twierdzeniom niektórych uczonych bur-żuazyjnych wszystkie kapitalistyczne po­datki mogą i faktycznie obciążają osta­tecznie konsumpcję klasy robotniczej. P.p. w socjalizmie ma zasadniczo pla­nowy charakter z uwagi na planowanie cen. PODAŻ, Ilość towarów zaofiarowanych na rynku do sprzedaży. Wzrost ceny zwiększając zakres opłacalnej produkcji danego towaru wpływa na zwiększenie p. Między pojęciami „p.” i „popyt” istnie­je związek i symetria, bowiem p, i po­pyt są funkcją ceny: p. funkcją rosną­cą, przedstawianą graficznie jako krzy­wa p. SS; popyt funkcją malejącą, przedstawianą graficznie jako krzywa popytu DD. Prawo p. i popytu mówi, że w wyniku wolnej gry sił na rynku ukształtuje się taka cena, przy której p. zrówna się z popytem cena równo­wagi; na wykresie będzie to punkt prze­cięcia krzywej p. SS z krzywą popytu DD.Wolna gra sił rynkowych nie zawsze prowadzi do ustalenia się ceny równo­wagi model pajęczyny, popyt nie zawsze spada przy wzroście ceny pa­radoks Giffena, p. nie zawsze rośnie Przy wzroście ceny i nie zawsze spada przy jej obniżeniu, następuje to w dzia-ach nie opartych na kapitalistycznym rachunku rentowności, np. w okresie wielkiej depresji cykl koniunktural­ny, kiedy katastrofalny spadek cen produktów rolnych doprowadził do sil­nej obniżki dochodów ludności rolniczej, ludność ta broniąc się przed spadkiem dochodów usiłowała zwiększyć p. prze­de wszystkim przez zwiększanie nakła­dów własnej pracy, a poza tym zmniej­szając konsumpcję naturalną powiększa­ła udział przeznaczanej na rynek pro­dukcji towarowej. Podobnie zdarza się na rynku pracy. Spadek realnych płac może zwiększyć liczbę osób chętnych do podjęcia pracy zarobkowej, a wzrost płac zmniejszyć tę liczbę. Dotyczy to przede wszystkim kobiet zamężnych. Są to jednak wyjątki odnoszące się raczej tylko do niektórych przedziałów funk­cji p.Funkcja p. jako funkcja jednej zmien­nej, tj. ceny danego towaru, jest oczy­wiście uproszczeniem. Bodźcem dla pro­ducenta jest poziom zysku, który zale­ży nie tylko od ceny danego towaru, ale także od cen -+ czynników produk­cji, a ponadto Jako czynnik ogranicza­jący reakcję p. na zmiany w układzie cen występują ogólne warunki produk­cji, czyli funkcja produkcji. Zmiana tych warunków zmienia wielkość p. przy danym układzie cen. O ile funkcja popytu została szeroko opracowana przez ekonomistów zachodnich zarówno teore­tycznie. Jak i empirycznie, to opracowa­nia dotyczące funkcji p. są stosunkowo nieliczne i ograniczają się do produk­tów rolnych. Wynikało to głównie z po­trzeb praktycznych, bowiem przedsię­biorstwa kapitalistyczne były zaintere­sowane przede wszystkim kształtowa­niem się popytu, a także rolnictwem Ja­ko dostawcą surowców. Ogólny schemat funkcji p. produktów rolnych można przedstawić następująco: przyjmując ja­ko zmienną zależną p. produkcję arty­kułów rolnych — S, Jako zmienne nieza­leżne Znając te elastyczności możemy z góry określić, Jak zmieni się p. w wyniku zmiany odpowiedniej zmiennej niezależnej przy założeniu ce­teris paribus. Opierając się na ostatnim równaniu możemy wyprowadzić podażo-wą funkcję ceny, przyjmując cenę za wielkość zależną, a p. za zmienną nieza­leżną, postulowaną:Funkcja ta pozwala obliczyć, jaka po­winna być cena, aby p. osiągnęła postu­lowaną wielkość S. Parametr e w tym przypadku jest elastycznością ceny względem p., co określa się jako roz­ciągliwość cen price expansibi­lity; Jest to pojęcie analogiczne do gięt­kości cen wyprowadzonej z popytowej funkcji ceny. Znając elastyczność ceny względem p. możemy z góry określić, w jakim stosunku należy zmienić cenę przy danej stosunkowej zmianie postu­lowanej wielkości p.Trudności w wyprowadzeniu analogicz­nej funkcji p. dla przemysłu wynikają przede wszystkim stąd, że problem kosz­tów w przemyśle jest znacznie bardziej skomplikowany niż w rolnictwie; należy zaznaczyć, że także w rolnictwie spro­wadzenie kosztów do cen nabywanych produktów jest pewnym uproszczeniem. Forma tej funkcji została dostosowana do istniejących danych statystycznych. Funkcję p. w formie bardzo ogólnej na podstawie przesłanek ściśle teoretycz­nych wyprowadził R. L. Klein. Istotny sens tej funkcji polega na powiązaniu warunków maksymalizacji zysku z funk­cją produkcji. Producent zwiększając lub zmniejszając p. kieruje się z założenia dążeniem do maksymalizacji zysku. Wa­runkiem tej maksymalizacji jest zrów­nanie realnej ceny każdego z czynni­ków produkcji z Jego produktem krańco­wym. Przez cenę realną n-tego czynni­ka produkcji rozumie się jego cenę nominalną wyrażoną w cenie nominalnej produktu p, czyli p .

[Głosów:1    Średnia:3/5]

Comments

comments