Blok komunistów

Blok komunistów

Blok komunistów i bezpartyjnych w wyborach do wszystkich organów władzy radzieckiej jest wyrazem wzrastającej moralno-politycznej jedności społeczeń­stwa socjalistycznego. Rozwój tej jedności, wzrost po­litycznej aktywności mas pracujących, ich coraz więk­szy udział w kierowaniu państwem ilustrują najlepiej cyfry, dane dotyczące wyborów do Rady Najwyższej ZSRR wszystkich pięciu kadencji. W 1937 r. w głoso­waniu wzięło udział 91 milionów, czyli 96,8% wszyst­kich wyborców; na kandydatów bloku komunistów i bezpartyjnych głosowało 89 844 tysiące, to jest 98,6°/o wszystkich głosujących. W 1946 r. w wyborach wzięło udział 99,7% wszystkich wyborców, z czego na kan­dydatów bloku komunistów i bezpartyjnych głosowało ponad 99,6%. W 1950 r. w wyborach uczestniczyło 99,98% wszystkich wyborców, z czego na kandydatów bloku komunistów i bezpartyjnych do Rady Związku głosowało 99,7%, a do Rady Narodowości — 99,72%. W 1954 r. wzięło udział w wyborach 99,98% wybor­ców, na kandydatów bloku komunistów i bezpartyj­nych głosowało do Rady Związku — 99,79%, a do Ra­dy Narodowości — 99,84%. W marcu 1958 r. w wybo­rach do Rady Najwyższej ZSRR uczestniczyło 99,97% ogółu wyborców, z czego na kandydatów bloku komu­nistów i bezpartyjnych do Rady Związku głosowało 99,57%, a do Rady Narodowości — 99,73% .Zwłaszcza gwałtownie rozwinął się demokratyzm so­cjalistyczny w ostatnich latach, a to na skutek wcie­lenia w życie uchwał XX Zjazdu KPZR. Do wzrostu demokratyzmu przyczyniła się ogromnie energiczna i wielostronna walka, jaką poprowadziła partia prze­ciwko kultowi jednostki i jego następstwom oraz prze­ciw hamującej tę walkę antypartyjnej grupie Malen-kowa, Mołotowa, Kaganowicza, Bułganina i Szepiłowa. Partia wykazała wówczas wyjątkową śmiałość i prze­nikliwość, których źródłem było głębokie zrozumienie tego, jak doniosłe znaczenie w kierowaniu społeczeń­stwem socjalistycznym ma prawidłowe uwzględ­nianie rzeczywistego stosunku ekonomiki i polityki. Przecież jednym z przejawów względnej samodzielno­ści polityki jest możliwość pewnego odstąpienia, „odejścia” od polityki czy też niektórych jej stron, od jej podstawy ekonomicznej. Jednakże tego rodzaju możliwość bynajmniej nie musi zaistnieć, nie jest to ani konieczne, ani nieuniknione. Na odwrót, kiedy ta­ka sytuacja powstaje i następuje naruszenie prawidłowego stosunku ekonomiki i polityki, rodzi ono zjawiska polityczne zarówno sprzeczne z eko­nomicznymi, jak i politycznymi podstawami społeczeń­stwa socjalistycznego. Właśnie takim zjawiskiem było rozpowszechnienie się kultu jednostki, które pociąg­nęło za sobą smutne następstwa — błędy w kierowa­niu krajem (zwłaszcza w kierowaniu rolnictwem oraz w polityce zagranicznej) i zahamowanie rozwoju de­mokracji radzieckiej.Kult jednostki, który zrodził się w wyniku specy­ficznych warunków historycznych budowy socjalizmu w ZSRR i czynników subiektywnych, związanych z właściwością charakteru J. W. Stalina , absolutnie nie jest wytworem socjalistycznego ustroju ekonomicz­nego i politycznego, wprost przeciwnie, pozostaje w sto­sunku do niego w ostrej sprzeczności. „Rozwi­jające się socjalistyczne siły wytwórcze, ekonomiczny i polityczny system socjalizmu oraz życie partyjne po­padają coraz bardziej w sprzeczności i konflikty z tego rodzaju stanem ideologicznym, jak kult jednostki” . Toteż likwidując kult jednostki i jego skutki oraz de­maskując i rozgramiając grupę antypartyjną — której uczestnicy oderwawszy się od życia, od partii i naro­du, wyobrażali sobie rozwój społeczeństwa radzieckie­go w sposób biurokratyczny i usiłowali storpedować realizację uchwał XX Zjazdu KPZR — partia nasza usunęła tym samym poważną przeszkodę, hamującą nasz marsz do komunizmu i dalsze doskonalenie so­cjalistycznej demokracji.Jednakże błędem byłoby uważać, że konieczność dal­szego rozwoju demokracji radzieckiej wynikała z ko­nieczności przezwyciężenia skutków kultu jednostki. Na odwrót, likwidacja skutków kultu jednostki była konieczna właśnie po to, aby socjalistyczny demokra-tyzm mógł uzyskać swobodę rozwoju. Decydującą zaś przyczyną tego rozwoju jest sama istota socjalizmu, rozwój ekonomiki, wzrost politycznych, gospodarczych i ideologicznych zadań budownictwa komunistycznego, wzrost roli mas ludowych w miarę zbliżania się na­szego społeczeństwa do komunizmu, a wreszcie zmia­na — wyraźnie na korzyść socjalizmu — sytuacji mię­dzynarodowej.Przez cały okres budowy socjalizmu, a także jeszcze i później, po zwycięstwie socjalizmu, Związek Radziec­ki znajdował się we wrogim otoczeniu kapitalistycz­nym. Jak stwierdzano na XXI Zjeździe partii, państwa kapitalistyczne górowały wówczas znacznie nad na­szym krajem, i to zarówno pod względem ekonomicz­nym, jak i militarnym. Absolutnie nie mogliśmy mieć pewności, że jesteśmy całkowicie zabezpieczeni przed interwencją zbrojną, przed niebezpieczeństwem przy­wrócenia kapitalizmu przez siły międzynarodowej re­akcji. Współczesne międzynarodowe warunki rozwoju społeczeństwa radzieckiego uległy zasadniczej zmianie. Powstał i pomyślnie rozwija się światowy system so­cjalistyczny, podczas gdy światowy system kapitali­styczny pod brzemieniem nierozwiązalnych sprzeczno­ści wewnętrznych zmierza ku swojej nieuniknionej zagładzie. Agresja ze strony państw imperialistycz­nych jest możliwa, jednakże zostanie ona bezwzględ­nie odparta. W referacie wygłoszonym na XXI Zjeź­dzie partii N. S. Chruszczow sformułował niezwykle ważny teoretyczny i polityczny wniosek: „Nie ma obecnie w świecie takich sił, które zdołałyby przywrócić w naszym kraju kapitalizm, zmiażdżyć obóz socjali­styczny. Niebezpieczeństwo restauracji kapitalizmu w Związku Radzieckim jest wykluczone. Oznacza to, że socjalizm zwyciężył nie tylko całkowicie, lecz i osta­tecznie” .Jeśli potrzeby związane z rozwojem naszego społe­czeństwa zdążającego do komunizmu zrodziły koniecz­ność dalszego udoskonalenia radzieckiej demokracji, to nowe warunki wewnętrzne i międzynarodowe stwa­rzają tego możliwości. Toteż uwzględniwszy owe czyn­niki społeczne partia nasza dokonała w ostatnich la­tach olbrzymiej pracy w zakresie udoskonalenia demo­kracji socjalistycznej we wszystkich dziedzinach życia społeczeństwa radzieckiego. Została więc przeprowa­dzona reorganizacja zarządzania przemysłem i budow­nictwem oraz reorganizacja zarządzania rolnictwem, usprawniono pracę organów i systemu planowania go­spodarki narodowej, rozszerzono uprawnienia republik związkowych, terenowych organów państwowych i par­tyjnych, podniesiono rolę społecznych organizacji ludzi pracy. Duże znaczenie ma wcielenie w życie uchwały Grudniowego Plenum KC KPZR (1957 r.) „O pracy związków zawodowych ZSRR”. Rozszerzenie praw i podniesienie roli związków zawodowych znalazło wyraz w nowej ustawie „O prawach fabrycznych, za­kładowych i terenowych komitetów związków zawo­dowych”, zatwierdzonej przez Prezydium Rady Naj­wyższej ZSRR 15 lipca 1958 r. Dowodem coraz szer­szego udziału mas w kierowaniu gospodarką jest po­wstanie stale działających narad produkcyjnych, do których wybrano w całym kraju 7 milionów robotni­ków i pracowników umysłowych. W komitetach rad zakładowych i miejscowych uczestniczy około 16 mi­lionów osób. Związki zawodowe zaczęły głębiej wni­kać w sprawy produkcji, bardziej energicznie walczyć o podniesienie wydajności pracy, o polepszenie wa­runków pracy i bytu robotników i pracowników umy­słowych. W trakcie rozwiązywania tych zadań funk­cje związków zawodowych coraz bardziej splatają się z funkcjami państwowych organów gospodarczych.Wkroczenie Związku Radzieckiego w okres rozwi­niętego budownictwa komunizmu zapoczątkowało no­wy etap w rozwoju demokratyzmu politycznej orga­nizacji społeczeństwa socjalistycznego. Rezolucja XXI Zjazdu KPZR głosi: „Zjazd stwierdza, że w obecnych warunkach generalnym kierunkiem rozwoju państwo­wości radzieckiej jest wszechstronny rozwój demokra­cji, wciąganie wszystkich obywateli do udziału w kie­rowaniu budownictwem gospodarczym i kulturalnym, w zarządzaniu sprawami społecznymi. Należy zwięk­szać rolę Rad jako masowych organizacji ludu pracu­jącego. Wiele funkcji pełnionych obecnie przez organy państwowe powinno stopniowo przechodzić do gestii organizacji społecznych. Zagadnienia zaspokajania kul­turalnych potrzeb ludności, problemy służby zdrowia, wychowania fizycznego i sportu należy rozwiązywać przy czynnym i zakrojonym na szeroką skalę udziale organizacji społecznych. W dziedzinie przestrzegania zasad współżycia socjalistycznego coraz większą rolę mają do odegrania milicja ludowa, sądy koleżeńskie i im podobne organy samorządowe, które — obok instytucji państwowych — powinny pełnić funkcje związane z ochroną porządku społecznego i praw oby­wateli oraz zapobiegać wykroczeniom wyrządzającym szkodę społeczeństwu” .A więc XXI Zjazd partii nie tylko nakreślił główny kierunek rozwoju państwa radzieckiego, lecz także opracował konkretne drogi dalszego doskonalenia ra­dzieckiej demokracji socjalistycznej w okresie rozwi­nietęgo budownictwa komunistycznego. Zjawiskiem za­sadniczo nowym i ważnym jest stopniowe przekazywa­nie funkcji organów państwowych w zakres kompeten­cji organizacji społecznych. Jak zwrócił uwagę zjazd, nie tylko nie osłabi to roli państwa socjalistycznego w budownictwie komunizmu, lecz jeszcze bardziej roz­szerzy i umocni polityczną podstawę radzieckiego spo­łeczeństwa. Dalszy rozwój radzieckiej demokracji so­cjalistycznej ma również na celu uchwała XXI Zjazdu partii o konieczności dokonania zmian i uzupełnień w Konstytucji ZSRR, które by odzwierciedlały i utrwa­lały w drodze ustawodawczej doniosłe przeobrażenia w politycznym i ekonomicznym życiu Związku Ra­dzieckiego, jak również zmiany w sytuacji międzyna­rodowej. Pojęcia „rewolucja socjalistyczna” używa się w marksizmie–leninizmie w dwojakim znaczeniu. Określamy nim 1) przewrót polityczny, w rezultacie którego zostaje ustanowiona władza polityczna klasy robotniczej; 2) wszechstronny proces przecho­dzenia od kapitalizmu do socjalizmu, którego początkiem jest zdobycie władzy politycznej przez klasę robotniczą. Mówiąc o zakończeniu rewolucji w naszym kraju 25 października 1917 r., mamy na myśli pierwsze jej znaczenie; gdy zaś mówimy o za­kończeniu rewolucji dopiero po zbudowaniu socjalizmu — dru­gie. Ponadto za rewolucyjny stan społeczeństwa, za okres re­wolucyjny należy uważać cały okres przechodzenia od kapita­lizmu do komunizmu wraz z okresem stopniowego przechodze­nia od socjalizmu do komunizmu. Dlatego też gdy mówimy o prawidłowościach rewolucji socjalistycznej, to mamy na myśli prawidłowości cechujące rozwój społeczeństwa w ciągu ca­łego okresu przechodzenia od kapitalizmu do komunizmu.Najważniejszą prawidłowością rozwoju systemu dyk­tatury klasy robotniczej w okresie walki o socjalizm i komunizm jest kierownicza rola partii komunistycz­nej. W Deklaracji uchwalonej przez naradę przedsta­wicieli partii komunistycznych i robotniczych krajów socjalistycznych wśród ogólnych prawidłowości rewo­lucji socjalistycznej wysunięto na pierwsze miejsce,kierowanie masami pracującymi przez klasę robotni­czą, której trzonem jest partia marksistowsko-leninow­ska”. W działaniu powyższej obiektywnej prawidłowo­ści przejawia się również względna samodzielność roz­woju politycznego. Po pierwsze dlatego, że jest to prawidłowość politycznej organizacji społeczeństwa so­cjalistycznego. Po drugie, w kierowniczej roli partii komunistycznej wyraża się w skoncentrowanej postaci twórcza, przeobrażająca rola polityki w rozwoju spo­łecznym. Po trzecie, partia komunistyczna powstaje nie bezpośrednio w rezultacie żywiołowego rozwoju ekonomicznego, lecz na bazie poznania obiektywnych praw rozwoju społeczeństwa, w oparciu o ideologię marksistowsko-leninowską. Po czwarte, w działalności partii komunistycznej, wyrażającej bezpośrednie i prze­de wszystkim zasadnicze interesy klasy robotniczej, znajdują odzwierciedlenie wzajemne stosunki klaso­wych sił politycznych.Partia komunistyczna powstaje znacznie później niż jej klasa, której jest awangardą. Już samo powstanie partii klasy robotniczej stanowi obiektywną prawidło­wość życia politycznego na określonym etapie rozwoju społeczeństwa klasowego.Proletariat formuje się jako klasa w sposób żywio­łowy, w procesie ekonomicznego rozwoju społeczeń­stwa. Dzięki partii komunistycznej poznaje on swoje zasadnicze interesy, konsoliduje się i organizuje pod względem politycznym.Obiektywną nieuchronność powstania i działalności partii komunistycznej rodzi konieczność wyzwolenia proletariatu od kapitalistycznego wyzysku — które jest możliwe jedynie w drodze przejścia od walki ekono­micznej do walki politycznej — konieczność dokonania rewolucji socjalistycznej. Natomiast same warunki wal­ki politycznej, zapewnienie powodzenia rewolucji so­cjalistycznej wymagają coraz większego zorganizowania proletariatu — kierownictwa partii. Objęcie kierow­nictwa przez partię jest zasadniczym, głównym obja­wem przekształcenia się żywiołowej walki ekonomicz­nej robotników w świadomą, rozwiniętą, rozstrzyga­jącą walkę polityczną proletariatu z klasą burżuazji. W. I. Lenin w artykule „Socjalistyczna partia a bez­partyjna rewolucyjność” pisał: „W społeczeństwie opar­tym na podziale klasowym walka między wrogimi kla­sami na określonym szczeblu swego rozwoju staje się nieuchronnie walką polityczną. Najbardziej jednolitym, pełnym i skrystalizowanym wyrazem politycznej wal­ki klas jest walka partyj” . Fakt posiadania przez klasę robotniczą partii marksi­stowsko-leninowskiej jest decydującym warunkiem zdo­bycia, urzeczywistnienia i utrwalenia dyktatury pro­letariatu. Dla budownictwa socjalistycznego i komuni­stycznego konieczne jest połączenie wysiłków klasy ro­botniczej, chłopstwa i inteligencji — wszystkich ludzi pracy, a taką siłą jednoczącą może być tylko partia komunistyczna. W warunkach zwycięskiego socjalizmu rola partii komunistycznej wzrasta. Zakres działania bowiem klasy robotniczej kierującej za pomocą pań­stwa społeczeństwem jest znacznie teraz szerszy, umac­nia się dyktatura proletariatu, którą klasa robotnicza realizuje przede wszystkim poprzez partię komuni­stów. Partia marksistowsko-leninowska cementuje i roz­wija sojusz robotników i chłopów przy kierowniczej roli klasy robotniczej, przyjaźń między narodami, po­lityczną jedność całego społeczeństwa socjalistycznego. Za pośrednictwem organów państwowych i ich dzia­łalności gospodarczo-organizacyjnej partia kieruje roz­wojem ekonomiki socjalistycznej. Partia zespala i or­ganizuje cały naród w walce o umożliwienie obronności kraju, podniesienie jego potęgi tak, aby był gotowy do odparcia wszelkiej agresji ze strony obozu imperiali­stycznego.Nieprzypadkowo współcześni rewizjoniści kierują swoje ataki przede wszystkim przeciwko marksistow­sko-leninowskiej nauce o kierowniczej roli partii. Po­sunęli się oni nawet do żądania likwidacji partii komu­nistycznych w krajach kapitalistycznych. Takie poglądy głoszone były ze szczególną gorliwością na przykład w partiach komunistycznych USA, Wielkiej Brytanii, Brazylii i Kanady. Pomniejszanie roli partii klasy ro­botniczej przez współczesnych rewizjonistów pozostaje w ścisłym związku z innym ich błędem — wypacze­niem marksistowsko-leninowskiego ujęcia problemu różnorodności form rewolucji socjalistycznej.Podkreślając ogólne, podstawowe, główne prawidło­wości rewolucji socjalistycznej i budownictwa socjali­zmu, marksizm-leninizm bynajmniej nie neguje, lecz uznaje różnorodność form przechodzenia do socjalizmu różnych krajów, jako że różnorodność ta jest odbiciem różnorodności konkretnych warunków ich rozwoju. Ale specyfika poszczególnych krajów przejawia się tylko w formach przechodzenia do socjalizmu, w ce­chach szczególnych rewolucji socjalistycznej, w metodach zdobywania władzy politycznej przez klasę robotniczą i ugruntowywania jej — w dyktaturze proletariatu, w tempie przeobrażeń socjalistycz­nych. Nigdy zaś nie zmienia się istota tych proce­sów.Właśnie taki stosunek elementów ogólnych i szczegól­nych w realnym procesie przechodzenia do socjalizmu jest także obiektywną prawidłowością, która pozostaje w pewnym związku z względną samodzielnością poli­tyki.Jeśli chodzi o formę, drogi realizacji rewolucji socja­listycznej mogą być pokojowe lub niepokojowe. Cóż to jednak oznacza: pokojowy charakter rewolucji socjali­stycznej? Pojęcie pokojów oś ci nie wyklucza wal­ki klasowej, burżuazją bowiem nie oddaje władzy do­browolnie. Chodzi o formy, o ostrość walki. Pokojowy charakter rewolucji socjalistycznej oznacza w istocie, że rewolucja ta odbywa się: a) bez powstania zbrojne­go, b) bez wojny domowej. W takim, i tylko w takim, znaczeniu mówią marksiści-leninowcy o „pokojowym charakterze rewolucji”.

[Głosów:1    Średnia:5/5]

Comments

comments